In de voetsporen van Rembrandt

Alles staat dit jaar in het teken van Rembrandt van Rijn,
vanwege zijn 350e sterfjaar. Overal worden schilderwedstrijden gehouden, om de kijker nog meer te betrekken bij dit bijzondere lustrum.

Het Rijksmuseum heeft ook een wedstrijd georganiseerd, waarbij men geïnspireerd moet zijn door Rembrandt’s werk…alle disciplines van de beeldende kunst zijn toegestaan. Ik dacht…ik doe ook mee! Stel je voor dat mijn werk straks in het Rijksmuseum mag hangen…hoe gaaf zou dat zijn!

Kiezen welk werk ik als inspiratie zou gebruiken was niet
gemakkelijk. Er zijn zoveel mooie werken! Opvallend vond ik dat er niet zoveel landschapsschilderijen van zijn hand zijn. Ik besloot om iets in dat thema te doen…ook omdat ik zelf een groot natuurliefhebber ben.

In de natuur voel ik mij geaard en kom ik tot tot rust. Ik zie altijd zoveel schoonheid om mij heen waar ik mij door laat verwonderen. Zo verandert een mooi polletje sterretjesmos in een minilandschap, of boeit een verweerd stuk boomschors door de prachtige structuur en kleuren die erin zitten. De diversiteit aan tinten groen in het bos,
de adembenemende luchten boven een weidse akker, het gezoem van insecten, het ruisen van de bladeren, de verschillende geuren…al mijn zintuigen staan dan op scherp. Het voelt als een meditatief moment soms waarbij ik mij helemaal één voel met mijn omgeving.

Rembrandt’s werk “Stenen brug” intrigeert mij al jaren. Ik vroeg mij af wat Rembrandt beleefd zou hebben tijdens het schetsen van zijn plein air sessies. Ik las ergens dat zijn landschappen niet altijd bestaande plaatsen zijn, maar een combinatie van elementen die hij later in zijn atelier samenvoegde tot een nieuw beeld. Toch moet hij ook zijn aangetrokken door de schoonheid van het landschap. De dreiging van de wolken doet mij denken aan slecht weer dat op komst is en toch lijken die vissers zich daar niets van aan te trekken. Het zonlicht dat onder de donkere wolken door schijnt geeft een helder licht op de brug waardoor het tegenlicht heel sterk is op die plek.
Daar waar dat licht de landschapselementen raakt, ontstaat een bijna frivool kleurenschouwspel. Dat vormt zo’n sterk contrast met de sombere kleuren van de wolken die hun schaduwen werpen over het land en het water. Fantastisch vind ik dat!

Ik besloot om dit werk na te schilderen op mijn eigen manier en vanuit mijn eigen interpretatie. Eerst goed kijken en waarnemen wat ik echt ‘zie’, om het vervolgens meer los te laten en mijn eigen weg te verkennen in het landschap. Gaandeweg het schilderen voelde ik behoefte ontstaan om wat meer dynamiek in het werk te brengen en de kleuren wat intenser te maken. Het idee ontstond om het water op de voorgrond te laten bewegen door een denkbare aanwakkerende wind, die de wolken opjaagt.

De oever van deze rivier moet een fantastische plek zijn geweest om te zitten met je schildersezel…zo vredig en beschut vanaf dit standpunt. Tijdens het schilderen waande ik mij gewoon ter plekke en kreeg ik het gevoel dat ik het land begon te kennen, alsof ik er zelf was geweest. Ik was op dat moment één met de elementen en het voelde alsof ik heel even in de voetsporen van Rembrandt tradt en door zijn ogen keek tijdens het schilderen.
Een bijzondere ervaring die mij héél dichtbij de kunstenaar liet komen. Wat heb ik genoten van het werken aan dit schilderij!

Inmiddels is ‘ Stenen brug bij aanwakkerende wind’ klaar en ingelijst in een bijpassende handbeschilderde lijst die het werk omarmt.
Nu maar hopen dat de jury van het Rijks er ook iets bijzonders in ziet en dat ik mij in komende zomer heel even onder ‘de grote schilders der aarde’ mag begeven.