Onstilbaar verlangen

Al dagen lang probeer ik tijd te vinden om te schilderen. Steeds lijkt de tijd mijn verlangen in te halen en stopt hij weer iets in mijn programma waardoor ik er maar niet aan toe kom. Zorg om zieke moeder, ziekenhuisritjes, verhuizing schoonouders, een condoleance, werk, gezin, workshop geven, etentje voorbereiden… Van alles vult mijn tijd en mijn verlangen blijft maar knagen.

In gedachten schilder ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Het mos dat mijn Boeddhabeeldje in de tuin heeft bekleed, de zonsopkomst die ik zie vanaf het station, het warme licht dat op iemands gezicht valt, de crocussen die al volop in bloei komen in het plantsoen, de prachtige kleurschakeringen in de wolken…er is zoveel moois te zien. Ik kijk alsmaar met een waarnemende blik alsof ik al aan het schilderen ben en als ik daar niet daadwerkelijk uiting aan kan geven dan doet dat soms pijn. Mijn ziel kan zijn ‘ei’ niet kwijt…
Ik wil uitdrukking kunnen geven aan wat ik zie, voel, ruik en betast, alsof ik het moment vast wil houden om het niet te hoeven verliezen. Oeps…dat klinkt krampachtig!

Ik las onlangs opnieuw het boekje “Ontdek je scheppende kracht” van Meinrad Dufner, over creativiteit en zingeving. In een passage beschrijft hij hoe geestverruimend het kan zijn om je louter waarnemend bloot te stellen aan de schoonheid van een landschap. Je wordt er dan als het ware door opgetild. Hoe jammer is het dan als iemand naast je staat die vindt dat hij alles op de foto moet zetten. Beschaamd bedacht ik mij dat ik zo iemand ben…alles wat mooi is wil ik ‘vastleggen’. Alsof ik bang ben dat het er later niet meer is.

Ogenblikken…hier en nu, dáár gaat het om!! De vreugde van de zintuigen beleven met hun zinnelijkheid…dát is de weg. Kijken wat het moment mij te zeggen heeft, het in mij laten doorwerken. Ik ga Meinrads advies proberen op te volgen: “Een houding ontwikkelen waarbij je niet voortdurend het leven beetpakt, maar het laat gebeuren zoals het stroomt en voorbijtrekt”, zoals hij zegt.

Afgelopen weekend was er opeens ruimte om te schilderen en heb ik mij kunnen laven aan mijn verf, penseel en doek. Héérlijk heb ik mijzelf ondergedompeld in een tropische zee van blauwgroene tinten en heb ik de diepten van mijn ziel verkend. Mijn honger is weer voor even gestild…al is het meestal niet voor lang.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA