Transformatie van een schilderij

Ruim twee jaar geleden was ik begonnen aan een schilderij, nadat ik had gehoord dat mijn moeder de diagnose longkanker had gekregen. Ik wist me geen raad destijds met mijn onmacht en móest gewoon schilderen om mijn ei kwijt te kunnen. Het doek bereikte al snel een bepaalde status en daar is het toen al die tijd bij gebleven.

Een maand geleden zag ik het doek weer staan en wilde ik er opeens mee verder. Ik wist niet wat ik ermee wilde, maar het voelde alsof het tijd was om het weer op te pakken. Met goede zin begon ik met een vooraf gekozen kleurenpalet in olieverf en liet me daarbij leiden door mijn gevoel. Spelen met kleuren…ze als het ware laten ‘zingen’ en gewoon schilderen om het schilderen. Ik genoot van het doen op zich en heerlijk dat het niets hoefde te worden van mezelf.

Het beeld van twee jaar terug was een vergezicht met water en een horizon, die echter versperd leek door een grote rotspartij met scherpe punten die zomaar uit het niets opkwam. Er was weliswaar een horizon maar toch leek deze abrupt op te houden en er leek niet echt ruimte te zijn; het beeld was star en stond als het ware vast…een afspiegeling van hoe ik mij voelde op dat moment denk ik nu ik erop terugkijk.

Tijdens het schilderen begon dit beeld echter gaandeweg te transformeren. Door opnieuw te spelen en het doek keer op keer te draaien ontstond er een totaal ander beeld. De kleuren brachten nieuwe levendigheid in het werk. Het werk maakte verschillende fases door, er kwam beweging in vanwaaruit een ruimtelijke sfeer ontstond die voor mij voelde als een nieuw begin. De ondergrond werkte nog wel mee, maar was niet meer nadrukkelijk aanwezig. Terugkijkend denk ik dat ik met het opnieuw oppakken van dit werk een stuk rouw heb verwerkt en een periode van onzekerheid en onmacht heb afgesloten.

Er ontstaat langzaam weer ruimte voor nieuwe dingen, ik krijg weer wat lucht en kom langzaam weer meer tot mijzelf. Het verdriet om het missen van mijn moeder blijft, maar ook ervaar ik acceptatie. Ik voel weer verlangen om vooruit te kijken en mij open te stellen voor nieuwe dingen die op mijn pad komen. Mooi hoe het kunstzinnig werken mij steeds weer laat zien waar ik sta en mijzelf een spiegel voorhoudt.

Doorkijk_blog 140 OLYMPUS DIGITAL CAMERA OLYMPUS DIGITAL CAMERA